Depresja

Nie, nie jest to kolejny wpis opisujący życie osoby z depresją. Na szczęście ona mnie nie dotyczy i wierzcie mi, nie będzie. Jeżeli uwzięłam się na czymś i zabroniłam czegoś (co nie ma powiązania z jedzeniem) dążę do tego albo też nie pozwalam aby tak się stało. I udaje mi się, w większości przypadków. Wiem, co by strąciło mnie w załamanie psychiczne, ale do tego nie dopuszczę, nigdy.

"-A myśleć trza o tym, co naprawdę ważne. O celu, co przyświeca. Nieustannie. Nie rozpraszając myśli na jakieś tam faramuszki. Wtedy, i tylko wtedy, cel zamierzony się osiąga."

A więc czemu poruszam ów temat? 

Mianowicie, właśnie ze względu na coraz częstsze blogi na których to widać stany psychiczne, negatywne. Mnożą się jak jakaś plaga, ale proszę nie rozumieć mnie źle, ja nie mam nic przeciwko nim, ja jedynie stwierdzam fakty. Jako że miałam z tym cholerstwem styczność to wiem, że tacy ludzie w ten sposób jakoś rozładowują swoje emocje, w sumie jest to dosyć logiczne. I pewnie właśnie dlatego jest tyle tych blogów, aby żyło się lepiej. Do rzeczy.

Istnieje jakaś definicja depresji? Zapewne tak, ale ja chcę stworzyć własną, na podstawie tego co widzę, tego co mnie otacza. Według mnie depresja jest chorobą ludzi inteligentnych, ciekawych o dużych ambicjach, które nie zawsze im wychodzą. Zaczynają pojawiać się przeszkody na ich drodze, wielkie kłody, które złośliwie nie chcą im pozwolić osiągnąć cel. Te kłody to ich psychika, która rzuca im je wciąż i coraz więcej wraz z pogorszeniem ich zdrowia. Ale w pewnym momencie rozmiary i waga przeszkód jest za duża, już się nie da, nie ma wyjścia, stoimy w miejscu, jesteśmy w dupie. Na początku było wyjście, ale na początku nie było problemu, problem jest teraz, teraz kiedy jest za późno. I nagle... Nagle zdajemy sobie sprawę jak źle jest z nami, moment przełomu i uświadomienia sobie naszej sytuacji. Zajść w depresję można dosłownie z dnia na dzień, ale też, tak jak to w moim przypadku było, może to być powolny, zdradliwy i niepozorny proces. Trwa tygodnie, ale od samego jego początku już było źle. Człowiek tego zwyczajnie nie widzi, życie toczy się dalej, dochodzą do niego coraz częściej schematyczne elementy, które kiedyś przewijały się przez naszą głowę, postanowiły  teraz zalec w niej i złożyć jaja, z których wykluwały się potem coraz to gorsze myśli.

W mojej głowie zalęgł się wtedy wieczny smutek, który chciał mnie zabić ciągle podsuwając mi myśli o tym. Nie było dnia kiedy nie myślałam o własnej śmierci, wtedy, wtedy zauważyłam co się ze mną stało, ale było już za późno. 

Teraz, kiedy mam już to dawno za sobą, zastanawiam się czy to był stan depresyjny czy depresja? Czy w stanie depresyjnym mogą występować myśli samobójcze? Ktoś mi kiedyś powiedział, że z prawdziwej depresji wychodzi się latami. U mnie to był dzień, właściwie moment, sekunda, chwila, która mnie z tego wyciągnęła. A może to był właśnie złoty środek? Coś co tak poszukiwałam do szczęścia? A może szczere szczęście tak robi? A może jednak szczera miłość?

Jestem szczęśliwa.

I jestem szczęśliwa, mogąc tak mówić, owszem, każdy ma swoje załamania, swoje wzloty i upadki. Ale chcę żyć, boję się śmierci, boję się upadku i samego lęku. Czy to właśnie czyni człowieka szczęśliwym? Nie, raczej to po prostu część jego myśli, która znormalniała i przybrała swoją poprawną formę. O szczęściu też będę mówić, za tydzień. Miałam lekki spór z bratem o to, o poglądach wobec owego tajemniczego "szczęścia" i na czym ono tak naprawdę polega. Jednakże o tym w przyszłym odcinku.

Z góry mówię, że są to jedynie moje poglądy, stwierdzenia i zapewne również przypuszczenia. Nikomu nie narzucam swojego zdania, a więc jeżeli macie jakieś inne, zgoła odmienne, a być może i podobne, śmiało, podzielcie się nimi ze mną. Z przyjemnością sobie o nich poczytam.

~Dziękuję za uwagę, miłego czytania życzę

 i zapraszam do komentowania.